تقدیم به امام راحل (ره)

بر عرش فرود آمد و بتخانه درخشید

در دوش نبی بود که جانانه درخشید

از پرتوِ حُسنش به مبارک قدمی نو

زآن طایفه ذبازآمد و بتخانه درخشید

گیسوی زمان با همه احوال سیه بود

نور آمد و در هر رگه ی شانه درخشید

از باده کوثر که علی(ع) مست برآمد

یک جرعه به جوش آمد و پیمانه درخشید

در گردش پیمانه به بیماری چشمی

آلوده پیمانه زِ میخانه درخشید

از مسجد و از مدرسه ما نیز گریزیم

بگریخت زِ «من» تا که نهانخانه درخشید

بی واهمه از قدرت طاغوت ، به ایمان

دستی به شگفتی زد و مردانه درخشید

شیرافکن و خورشید سوار آمد و حق جوی

جالنانه تر از دولت شاهانه درخشید

این نور خمینی است که در ظلمت تاریخ

«امّید» علی گونه به بتخانه درخشید

قطعه ای تقدیم به بانو رباب (س)

بلبلی در چمن آراست یکی غنچه ی تر

که به هنگام بهاران گل تر خواهد داد

آب از چشمه ی حشمش به عیان می بخشید

به امیدی که در آینده ثمر خواهد داد

موسم چیدن گلها به دوصد عشوه و ناز

بوسه بر مادر شاداب و پدر خواهد داد

لیک از حادثه دهه خبردار نبود

که درین واقعه گلچین چه نظر خواهد داد

دم گل دادنش آما بسپردش به پدر

که اگر آب نشد ، خون جگر خواهد داد

باغبان خود نگران در چمن از قحطی آب

دشمن آیا به سوی رود گذر خواهد داد؟

طفل را باز اگر در کَفِ مادر بنهند

آب پیدا نشود ، اشک بصر خواهد داد

آری از آب نگویید دگر پیشِ رباب

او جوانی به تمنای پسر خواهد داد

ای «امید» از غم جانسوز علی اصغر نال

کین صدف روز پسین درّ و صدف خواهد داد

*سروده : امید سلماسی